Πώς Έβαλα Πρώτα ΕΜΕΝΑ (Αντί να Είμαι Μονίμως Δοτική)
Κάνω ψυχοθεραπεία από το 2017 και 8 χρόνια μετά αποφάσισα να κάνω μια παύση. Ίσως είναι ένα μικρό διάλειμμα ίσως ένα μεγάλο ίσως και η τελευταία φορά που πάω – δεν ξέρω και δεν είναι της παρούσης.
Η ψυχοθεραπεύτριά μου, λοιπόν, πρότεινε να κάνουμε μια τελευταία συνεδρία, μέσα στην οποία θα συζητήσουμε όσα έχω καταφέρει, ποια σημεία χρειάζονται ακόμα δουλειά και τι ίσως δεν έχουμε ακουμπήσει καθόλου.
Με αφορμή αυτή τη συνεδρία, ανέτρεξα σε παλιά μου ημερολόγια και συγκέντρωσα καταγραφές που έκανα τα τελευταία 3 χρόνια σχετικά με τις συνειδητοποιήσεις που είχα τόσο από την ψυχοθεραπεία όσο και από την προσωπική μου ζωή.
Σε αυτό το επεισόδιο ήθελα να μοιραστώ μαζί σου τα 7 πράγματα που μόλις σταμάτησα να κάνω, είδα τη μεγαλύτερη προσωπική ανάπτυξη που θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Είναι όλα μοτίβα και περιπτώσεις που με κρατούσαν εγκλωβισμένη στον φόβο και τη στασιμότητα. Όταν άρχισα να φτιάχνω το κλειδί για να απελευθερωθώ από αυτά, ήταν που είδα την πραγματική μου προσωπικότητα να έρχεται στην επιφάνεια, τη ζωή μου να γίνεται πιο ενδιαφέρουσα και τη δουλειά μου πιο επιτυχημένη
Σημειώσεις:
- Κάποια από αυτά τα κομμάτια τα έχω δουλέψει πολύ και τα έχω πια αφήσει πίσω μου, ενώ άλλα ακόμη χρειάζονται δουλειά.
- Οι εμπειρίες που θα συζητήσω είναι καθαρά προσωπικές: για εσένα μπορεί να εμφανίζονται με διαφορετικό τρόπο και να τα διαχειρίζεσαι με άλλες μεθόδους. Εδώ, θέλω να μοιραστώ τα προσωπικά μου βιώματα, με στόχο να σου δώσω τροφή για σκέψη και έμπνευση
Πάμε λοιπόν!
Σταματάω να φοβάμαι την ξεκούραση
Ένα από τα πιο ξεκάθαρα μοτίβα τα οποία εμφανίζονται στον τρόπο που σκέφτομαι και δρω είναι πως είμαι σκληρή με τον εαυτό μου, τον οποίο τακτικά βάζω στο δίπολο: είτε θα δουλεύεις φουλ είτε θα ξεκουράζεσαι φουλ, το οποίο έχει φανεί αρκετά δυσλειτουργικό.
Ο λόγος που αυτό δεν λειτουργεί είναι πως φτάνω τον εαυτό μου στην υπερκόπωση από την πολλή δουλειά, ενώ όταν έρχεται η ώρα να ξεκουραστώ… βασικά δεν το κάνω, επειδή ακόμα ανακαλύπτω τι σημαίνει πραγματική ξεκούραση (εξ ου και ο μεγάλος αγώνας που κάνω γύρω από το κομμάτι «πραγματική ξεκούραση μακριά από την οθόνη», που ίσως με έχεις ακούσει να λέω σε προηγούμενα επεισόδια).
Παράλληλα, συχνά με πιάνω να φοβάμαι πως εάν επιλέξω να ξεκουραστώ, όλα θα τιναχθούν στον αέρα: θα γίνω τελείως αναβλητική, τίποτα δεν θα προχωράει και θα παραιτηθώ.
Εντόπισα πως ο λόγος που φοβάμαι να ξεκουραστώ και να με φροντίσω είναι η φωνούλα μέσα μου, που είναι μαθημένη στην εργασιομανία και την τελειομανία, που φωνάζει απελπισμένα και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιβιώσει και να μην αποσιωπηθεί.
Ουσιαστικά είναι ο πόνος της παλιάς μου ταυτότητας, την οποία εγώ ενσυνείδητα αλλάζω αυτή τη στιγμή.
Παρατηρώντας αυτό το μοτίβο του ακραίου δίπολου: είτε φουλ δουλειά είτε τα παρατάω όλα, συνειδητοποίησα την ανάγκη μου να περάσω από το άσπρο και το μαύρο… στο γκρι.
Αυτό το μοτίβο, λοιπόν είναι κάτι που ακόμα δουλεύω και βελτιώνω, άρα όταν το καταφέρω (λέω όταν – όχι αν), θα κάνω και ένα αντίστοιχο επεισόδιο.
Σταμάτησα να περιμένω την έγκριση των άλλων για να κάνω πράγματα που μου αρέσουν
Είτε αυτό σήμαινε το ότι θα με ακολουθήσουν σε κάτι είτε αυτό σήμαινε ότι συμφωνούσαν με μια μου κίνηση.
Έλα να σου δώσω μερικά παραδείγματα:
Σαν άνθρωπος, μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα, να ανακαλύπτω μέρη και να κάνω διάφορες δραστηριότητες. Όταν ήμουν πιο μικρή, αν δεν έβρισκα παρέα να πάω κάπου που ήθελα… δεν θα πήγαινα.
Πλέον, όλοι γύρω μου το ξέρουν πως αν η Ιωάννα θέλει να κάνει κάτι ή να πάει κάπου, θα το κάνει και μόνη της.
Βγαίνω μόνη μου για φαγητό, πηγαίνω σε εκθέσεις, κάνω ταξίδια για πεζοπορία και παρακολουθώ δράσεις και εκδηλώσεις που μπορεί να μην ενδιαφέρουν κάποιον άλλο.
Αποφάσισα ότι δεν θα μείνω πίσω, επειδή οι άλλοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν. Δεν θα χάσω την ευκαιρία να αποκτήσω νέες εμπειρίες, μόνο και μόνο επειδή δεν βρήκα κάποιον να έρθει μαζί μου.
Και αυτό είναι απίστευτα λυτρωτικό.
Από την άλλη, υπήρχαν φορές που άνθρωποι γύρω μου προσπάθησαν να με αποτρέψουν από το να κάνω πράγματα, πολύ απλά επειδή εκείνοι δεν συμφωνούσαν με αυτά ή δεν μπορούσαν να τα καταλάβουν.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ, ήταν όταν σκεφτόμουν να ξεκινήσω τη δουλειά μου διαδικτυακά και να ασχολούμαι σε μεγάλο βαθμό με εκπαιδεύσεις γύρω από τη διατροφή.
Δεν φαντάζεσαι πόσο συχνά τότε αλλά τώρα (που έχω πια φτιάξει τη δουλειά μου, έχω τους μαθητές και τα προγράμματά μου), υπάρχουν άνθρωποι να μου λένε με πολύ μεγάλη ζέση να τα σταματήσω όλα αυτά και να ανοίξω ένα διαιτολογικό γραφείο όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μου.
Σαν Ιωάννα, ξέρω πως το να βρίσκομαι μέσα σε ένα γραφείο δεν είναι κάτι που μου ταιριάζει σε αυτήν τουλάχιστον τη φάση ζωής. Υπάρχουν εξαιρετικοί συνάδελφοι εκεί έξω, οι οποίοι πραγματικά το γουστάρουν και κάνουν φοβερή δουλειά σε αυτό.
Τη δεδομένη στιγμή, επιλέγω να κάνω αυτό που υποστηρίζει πρώτα εμένα. Και αυτό είναι η διατροφική εκπαίδευση, μέσα από τις λίγες συνεδρίες μου και κυρίως μέσα από το Nutritious Balance.
Προτιμώ να ακούσω το ένστικτό μου και τα λόγια των αποφοίτων των προγραμμάτων μου για το πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που τρώνε και ζουν, παρά ανθρώπους που στην πραγματικότητα βγάζουν τους δικούς τους φόβους και περιορισμούς πάνω σε εμένα.
Σταμάτησα να αγνοώ το ένστικτό μου
Μιλώντας για ένστικτο…
Ξέρεις εκείνες τις φορές που λες «Κάτι δεν μου πάει καλά»;
Που αισθάνεσαι κάτι περίεργο στην ενέργεια γύρω σου (σε ένα μέρος ή σε έναν άνθρωπο ή σε μια κατάσταση).
Που αισθάνεσαι το στομάχι σου να δένεται κόμπο και κάτι μέσα σου να σου λέει «Φύγε από εκεί».
Και φυσικά εκείνες τις φορές που λες «Έχω καλό προαίσθημα, πιστεύω σε αυτό που πάω να κάνω».
Ε, λοιπόν, αυτό είναι το ένστικτό σου.
Αυτό το ένστικτο αγνοούσα για πάρα πολλά χρόνια. Έμενα μέσα στο καλούπι, μέσα στους κανόνες που έφτιαξαν άλλοι για εμένα (κοινωνία, εκπαίδευση, οικογένεια, σύντροφοι, φίλοι) – ακόμα κι αν μέσα μου ήξερα πως αυτό δεν με εξυπηρετεί.
Όταν, όμως, ξεκίνησα να το αφουγκράζομαι και να κατανοώ τι προσπαθεί να μου πει, όλα άλλαξαν.
Έμεινα μακριά από φίλους και συντρόφους για τους οποίους ένιωθα το στομάχι μου να πονάει κάθε πρωί.
Ξεκίνησα και σταμάτησα projects για τη δουλειά μου.
Και ειλικρινά; Ένιωθα ελεύθερη. Ένιωθα ότι επιτέλους έχω τη ζωή μου στα χέρια μου.
Πλέον εμπιστεύομαι το ένστικτό μου. Το ακούω καθημερινά και το ακολουθώ. Προφανέστατα αυτό δεν σημαίνει να κάνω σπασμωδικές κινήσεις, αλλά να αφουγκράζομαι τι αισθάνομαι ότι είναι σωστό για εμένα και τι όχι, προκειμένου να εξετάζω υπό αυτό το πρίσμα τις επόμενες κινήσεις μου.
Σταμάτησα να εγκλωβίζομαι μέσα στις αποφάσεις μου
Μεγάλωσα με τη νοοτροπία ότι: Αυτό αποφάσισες και αυτό είναι. Βγάλε τα πέρα.
Μέσα στο μυαλό μου δεν υπήρχε ευελιξία. Δεν υπήρχε η επιλογή να αλλάξω γνώμη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αγχώνομαι πολύ να αποφασίσω κάτι ή να πιέζω τον εαυτό μου να δώσει γρήγορα μια απάντηση, στην οποία ένιωθα απόλυτα δεσμευμένη.
Αυτό που έμαθα, όμως, είναι πως δεν είμαι εγκλωβισμένη στις αποφάσεις μου.
Μπορώ να πάρω σήμερα μια απόφαση και αύριο να την αναιρέσω. Προφανώς στην περίπτωση που αυτή η απόφαση επηρεάζει και άλλους ανθρώπους, θα φροντίσω για αυτούς, όμως το γεγονός πως έχω ελευθερία βούλησης ήταν κάτι που άλλαξε εντελώς τον τρόπο που ζω, δουλεύω και αλληλεπιδρώ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ήταν η απόφασή μου να σταματήσω τα Daily Bites, για το οποίο έκανα ένα μικρό bonus επεισόδιο μερικό καιρό πριν. Τα Daily Bites ήταν ένα project 2,5 χρόνων, όπου όποιος είχε γραφτεί, λάμβανε από εμένα κάθε βράδυ στο email του από ένα tip διατροφής με στόχο να σκεφτεί, να ξεκολλήσει, να εμπνευστεί ή να αναλάβει δράση.
Δυόμιση χρόνια μετά, συνειδητοποίησα πως αυτό το project δεν μπορεί πια να χωρέσει στο πρόγραμμά μου και μετά από αρκετή σκέψη, αποφάσισα να το σταματήσω.
Ο παλιός μου εαυτός μέσα μου μού έλεγε: Μα όχι, το αποφάσισες, το ξεκίνησες… Τι θα πουν τώρα όλοι εκείνοι που τα λάμβαναν τόσο καιρό;
Ο νέος μου, όμως, εαυτός είπε: Ιωάννα, έχεις ελεύθερη βούληση. Έχεις το δικαίωμα να σταματήσεις κάτι που αποφάσισες σχεδόν 3 χρόνια πριν. Όποτε θελήσεις, μπορείς να το ξεκινήσεις ξανά.
Η διαφορά είναι εμφανής, έτσι;
Το μάθημα εδώ; Πώς κάθε απόφαση μπορεί να αλλάξει και δεν είναι γραμμένη σε πέτρα.
Σταμάτησα να αναβάλλω ό,τι φοβάμαι ότι μπορεί να μην κάνω τέλεια.
Η αναβλητικότητα είναι ένα κλασικό σύμπτωμα της τελειομανίας. Να μην ξεκινάς καν κάτι, επειδή φοβάσαι ότι δεν θα το κάνεις τέλεια. Και αυτό είναι μια μάστιγα, την οποία βλέπω γύρω μου σε πολλούς τομείς.
Δεν πάω γυμναστήριο, επειδή είμαι αδύναμη και δεν θα μπορώ να ανταπεξέλθω.
Δεν ξεκινάω διατροφή, επειδή στο παρελθόν δεν ήμουν 100% συνεπής.
Αυτή η στάση όμως, τελικά μας κρατάει πίσω. Μας κρατάει εγκλωβισμένους μέσα στον φόβο και εμποδίζει την πρόοδό μας.
Ήταν όλες εκείνες τις φορές που είπα: Ναι, θα το κάνω χωρίς την απαίτηση της τελειότητας, που όντως ανέλαβα δράση, προόδευσα και τελικά πέτυχα αυτό που ήθελα.
Έμαθα να μπορώ να βρίσκομαι στο Β+, αντί για το Α.
Και στην τελική, να σου πω κάτι; Η Β+ δουλειά ενός τελειομανούς ανθρώπου, πιθανότατα είναι Α++ για κάποιον άλλον.
Παράδειγμα: Αυτό το podcast το ηχογραφώ στο γραφείο μου. Δεν έχω στούντιο, δεν έχω κάποιον να φροντίζει τον ήχο και το μοντάζ. Απλώς στρώνω μια κουβέρτα στο τραπέζι και με περιτριγυρίζω από μαξιλάρια για να έχω ηχομόνωση, βάζω μπρος το μικρόφωνό μου και ξεκινάω να δουλεύω. Μοντάρω μόνη μου τα επεισόδια με ένα πρόγραμμα που κατέβασα δωρεάν.
Με τα δεδομένα της Ιωάννας περίπου 5-6 χρόνια πριν, θα έπρεπε να το κάνω σε στούντιο και φουλ επαγγελματικά. Με τα δεδομένα της Ιωάννας σήμερα, αυτά που κάνω αρκούν για να φτάσουν στα αυτιά σου επεισόδια με τίμιο ήχο, χρήσιμο περιεχόμενο και συνέπεια κάθε εβδομάδα.
Σταμάτησα να περιπλέκω τα πράγματα
Σε συνέχεια με το προηγούμενο κομμάτι, τι συμβαίνει όταν κάποιος θέλει να τα κάνει όλα τέλεια;
Βρίσκει τρόπο να περιπλέκει τον τρόπο με τον οποίο θα τα καταφέρει.
Σπαταλάει χρόνο ερευνώντας και μελετώντας τι πρέπει να κάνει, ώστε να αποφύγει κάθε πιθανότητα λάθους και ύστερα μπλέκει όλες αυτές τις διάσπαρτες μεθόδους, συμβουλές και πληροφορίες, χάνοντας ακόμα περισσότερο χρόνο.
Κανείς άλλος;
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα για το πώς εμφανιζόταν αυτό σε εμένα.
Κάθε μήνα, ξεκινούσα να προγραμματίζω το περιεχόμενο που χρειάζεται να ανεβάσω στα social media.
Καθώς έχω συμμετάσχει σε διάφορα προγράμματα, ακούω podcasts και ενημερώνομαι πάνω σε αυτό το θέμα, πολλές φορές έβρισκα τον εαυτό μου να αφιερώνει δύο ή και τρεις μέρες, ώστε να αποφασίσει τι 20 posts θα ανέβουν αυτόν τον μήνα.
Βέβαια, αυτό δεν ήταν καθόλου βιώσιμο, καθώς α) μου έτρωγε πολύ χρόνο από άλλα πράγματα β) με άγχωνε και με μπουρδούκλωνε ακόμα περισσότερο.
Αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί.
Συνεπώς, επέλεξα να ακολουθώ τις οδηγίες από το ένα και πιο ολοκληρωμένο πρόγραμμα που έχω παρακολουθήσει σχετικά με τη δημιουργία περιεχομένου και να φτιάξω με βάση αυτό ένα σύστημα, το οποίο θα ακολουθώ κάθε φορά.
Το αποτέλεσμα; Πλέον προγραμματίζω το περιεχόμενο του μήνα μέσα σε μόλις 3 ώρες – ενώ πριν χρειαζόμουν 3 μέρες.
Το τελικό σύνθημα: Πώς θα ήταν, αν ήταν απλό και εύκολο;
Λίγο καιρό αφού πήρα αυτό το μάθημα, αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσω το podcast, το οποίο θα φέρω ξανά σαν παράδειγμα. Με πολλή περηφάνεια, με άκουσα να λέω στον εαυτό μου: Δεν θα κάτσεις να περιπλέξεις πάλι τα πράγματα.
Θα βρεις ένα πρόγραμμα, έναν μέντορα, ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο και απλώς θα δουλέψεις μέσα σε αυτό βήμα προς βήμα και όπως θα σε καθοδηγήσουν, ώστε να έχεις το podcast σου έτοιμο.
Και αυτό έκανα.
Ξέρεις πόσο καιρό χρειάστηκα για να ξεκινήσω το podcast; Μόλις 2 εβδομάδες, που μάλιστα δεν δούλευα καν κάθε μέρα πάνω σε αυτό.
Είχα τα πάντα έτοιμα: από τα τεχνικά, μέχρι τη θεματολογία, το πώς ηχογραφώ, μοντάρω και ανεβάζω τα επεισόδια.
Το ίδιο ακριβώς λέω και σε όποιον σκέφτεται να μπει στο Nutritious Balance, το πρόγραμμα διατροφικής εκπαίδευσής μου: Έχεις 2 επιλογές: Η μία είναι να συνεχίσεις να ψάχνεις δεξιά κι αριστερά, να περιπλέκεις και να υπεραναλύεις και η δεύτερη είναι να έρθεις μέσα στο πρόγραμμα, όπου θα σου προσφέρω ένα ολοκληρωμένο και απλουστευμένο πλαίσιο, ώστε να αποφασίζεις με αυτοπεποίθηση το πότε, τι και πόσο να τρως. Η απόφαση είναι αποκλειστικά δική σου.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Πρόκειται για τη δύναμη του να επιλέγουμε το πώς θα κάνουμε τη διαδικασία πιο απλή και εύκολη για εμάς, χωρίς να μας βάζουμε τρικλοποδιές και χωρίς να σπαταλάμε πολύτιμο χρόνο, ενέργεια και χρήματα.
Διότι τελικά, η περιπλοκότητα και η υπερανάλυση προέρχονται από τον φόβο. Και δεν μπορούμε να προοδεύσουμε και να εξελιχθούμε μέσα στον φόβο.
Σταμάτησα να παίρνω προσωπικά τις επαγγελματικές απορρίψεις
Όπως πολλοί άνθρωποι, έτσι κι εγώ, δεν είχα όρια: άφηνα να με διαπερνούν λόγια (θετικά ή αρνητικά), να παίρνω πολύ προσωπικά ακόμα και τη παραμικρή απόρριψη και τελικά να αφιερώνω την ενέργειά μου αποκλειστικά στο πώς θα ικανοποιήσω τους άλλους και θα είμαι «αρκετά καλή». Αυτό εμφανιζόταν τόσο στην προσωπική, όσο και στην επαγγελματική μου ζωή.
Στην προσωπική ζωή ακόμα το δουλεύω, όμως θεωρώ πως στην επαγγελματική έχω κάνει σπουδαία πρόοδο.
Πρακτικά, αυτό σήμαινε πως για καιρό, το έπαιρνα πολύ προσωπικά όταν κάποιος σταματούσε να δουλεύει μαζί μου. Ένιωθα σαν να απέρριπτε εμένα την ίδια. Ότι απέρριπτε την Ιωάννα.
Στην πραγματικότητά όμως, αυτό που συμβαίνει είναι πως όταν κάποιος σταματάει να δουλεύει μαζί μου, αυτό οφείλεται στο ότι μπορεί να μην ταιριάζει με τον τρόπο που δουλεύω (και αυτό είναι απόλυτα σεβαστό και κατανοητό) και φυσικά στο ότι τελικά απορρίπτει τον εαυτό του: την πρόοδό του, την αυτοφροντίδα, την απόφαση που είχε πάρει κάποτε για να ξεκινήσει να δουλεύει μαζί μου. Και αυτό είναι επίσης εντάξει και είναι καθαρά δικό του θέμα, όχι δικό μου.
Από πλευράς μου, ξέρω τι πρεσβεύω, ξέρω το πλαίσιο μέσα στο οποίο δουλεύω, υποστηρίζω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους μαθητές μου και θα συνεχίσω να το κάνω σταθερά – είτε κάποιος αποφασίσει να συνεχίσει να δουλεύει μαζί μου είτε όχι.
Προσφέρω τη δουλειά μου, όχι τον εαυτό μου.
Όταν έκανα αυτή τη συνειδητοποίηση, μου ήρθαν αμέσως στο μυαλό τα λόγια μιας καθηγήτριάς μου, η οποία μας είχε πει:
Δεν μπορείτε να τους σώσετε όλους. Είστε εδώ για να βοηθήσετε όποιον θέλει να βοηθηθεί.
Τότε δεν είχα καταλάβει ακριβώς τι εννοούσε, όμως κράτησα αυτή τη φράση. Και να που ήρθε η στιγμή που έβγαλε απόλυτο νόημα.
Είμαι εδώ για να βοηθήσω όποιον θέλει να βοηθηθεί.
Όποιος εξ αρχής δεν θέλει να βοηθηθεί ή στην πορεία αποφασίσει όταν δεν θέλει να βοηθηθεί άλλο, είναι ελεύθερος να φύγει.
Δεν φαντάζεσαι πόσο ανακουφιστικό ήταν αυτό για εμένα!
Συμπέρασμα
Τα 7 πράγματα που άφησα πίσω μου προκειμένου να εξελιχθώ σαν Ιωάννα ήταν το να φοβάμαι την ξεκούραση, να περιμένω την έγκριση των άλλων, να αγνοώ το ένστικτό μου, να εγκλωβίζομαι μέσα στις αποφάσεις μου, να αναβάλλω ό,τι φοβάμαι πως δεν θα γίνει τέλεια, να περιπλέκω τα πράγματα και να παίρνω προσωπικά τις επαγγελματικές απορρίψεις.
Όλα αυτά, τονίζω πως εξακολουθούν να βρίσκονται σε φάση βελτίωσης και πως πέρασαν 7 χρόνια μέχρι να φτάσω σε αυτό το σημείο.
Αυτό που θέλω να κρατήσεις σε αυτό το επεισόδιο είναι πως η προσωπική σου ανάπτυξη και ενδυνάμωση βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στο χέρι σου. Είτε αφορά τα προσωπικά, τα επαγγελματικά και τα κοινωνικά είτε ακόμα και τη διατροφή σου, σε ενθαρρύνω να παίρνεις αποφάσεις με βάση το τι θα υποστηρίξει πρώτα εσένα. Πάρε τις αποφάσεις σου από θέση ισχύος: είσαι ένας ενήλικας με ελεύθερη βούληση, την οποία μπορείς να χρησιμοποιήσεις τόσο για το καλό των άλλων, όσο και για το δικό σου.
Προσθέστε σχόλιο