Έχουμε πλέον κάνει δεκάδες άρθρα και συνειδητοποίησα πως δεν είχα ως τώρα την ευκαιρία να σου πω την ιστορία μου.
Το πώς έφτασα εδώ, πίσω από αυτό το μικρόφωνο, να κάνω αυτό που κάνω.
Πώς τελικά αντί για φιλόλογος έγινα διαιτολόγος και με ποιον τρόπο αποφάσισα να ασχοληθώ με τη διατροφική εκπαίδευση.
Σε αυτό το άρθρο, λοιπόν, θέλω να σου αφηγηθώ την ιστορία μου. Και πάμε να ξεκινήσουμε
Ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν.
Με θυμάμαι από πάντα να διδάσκω. Όταν ήμουν 4-5 χρονών, καθόμουν στο χαλί, κάθιζα τα λούτρινα και τις κούκλες μου σε έναν κύκλο και τους διάβαζα παραμύθια. Στα 8, κρεμούσα στη ντουλάπα μου έναν λευκοπίνακα και με έναν μπλε μαρκαδόρο έκανα μάθημα αγγλικών στη μικρή μου αδερφή. Στα 10, είχα την εφημερίδα της τάξης μαζί με την κολλητή μου. Στα 12, το αγαπημένο μου μάθημα ήταν η Έκθεση και όλοι έλεγαν ότι θα γίνω καθηγήτρια φιλολογίας.
Μέχρι που έφτασα στο Λύκειο.
Εκεί, ήρθα σε επαφή με τη Χημεία, τη Βιολογία και τη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος και αποφάσισα πως η κλίση μου είναι προς αυτό το πεδίο.
Σπούδασα την επιστήμη της Διαιτολογίας – Διατροφής στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, καθώς συνδύαζε άψογα όλα αυτά: χημεία, βιολογία, μικροβιολογία, ανθρώπινο σώμα και φυσικά η επαφή με τον άνθρωπο.
Μετά από 4 χρόνια πήρα το πτυχίο μου και συνέχισα στο Χαροκόπειο για να κάνω και το μεταπτυχιακό μου στην Κλινική Διατροφή. Όσο έκανα το μεταπτυχιακό, δούλευα ως ερευνήτρια μέσα στο Πανεπιστήμιο, πάνω σε μια ευρωπαϊκή μελέτη σχετικά με το πώς η τεχνολογία και τα gadgets μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα με μεταβολικό σύνδρομο.
Ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό, τελείωσα με τη μελέτη και βγήκα στον έξω κόσμο.
Εκεί συνάντησα μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα από εκείνη που περίμενα. Περίμενα ότι θα λέω στους ανθρώπους τι να τρώνε και βγάζω πλάνα διατροφής που εκείνοι… απλώς θα ακολουθούν.
Έλα όμως που δεν ήταν έτσι!
Οι άνθρωποι ΗΞΕΡΑΝ ότι χρειάζεται να τρώνε περισσότερα φρούτα και λαχανικά & λιγότερα γλυκά και fast food και να προσέχουν τις ποσότητες. Δεν περιμένουν εμένα για να τους το πω αυτό.
Το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι παρόλο που το ξέρουν, ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ κι αν το κάνουν… ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΟΛΥ.
Πες μου αν σου θυμίζει κάτι αυτό:
Πας στον διαιτολόγο, σου δίνει ένα χαρτί με γεύματα από το πρωί ως το βράδυ και σου λέει: «Κάνε το.»
Κι εσύ, μέσα στο άγχος και την πίεση της καθημερινότητας… πρέπει να το κάνεις.
Μη με παρεξηγήσεις, δεν έχω κανένα πρόβλημα με ένα καλοφτιαγμένο πλάνο διατροφής. Κι εγώ τα χρησιμοποιώ με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι.
Αυτό, όμως, που είδα (και εξακολουθώ να βλέπω) είναι πως όταν ακολουθείς σαν στρατιώτης ένα πλάνο διατροφής, συμβαίνουν 3 πράγματα:
- Βάζεις πίσω την πραγματική σου ανάγκη να σε φροντίσεις
- Αν δεν τα καταφέρεις τέλεια, απογοητεύεσαι και τα παρατάς
- Όταν πια φτάσεις τον στόχο σου, θέλεις να χαλαρώσεις, αφήνεσαι και τελικά γυρνάς πίσω στο μηδέν. Φτου κι απ’ την αρχή να βρούμε έναν άλλο διαιτολόγο.
Ακούγοντας από τους διαιτώμενούς μου αυτά τα 3 πράγματα ξανά και ξανά, ένιωθα έναν κόμπο στο στομάχι.
Δεν γίνεται να είναι έτσι. Δεν γίνεται να είναι αυτός ο μοναδικός τρόπος.
Τότε κατάλαβα πως δεν είναι απλά θέμα πειθαρχίας: είναι θέμα συνηθειών και δεξιοτήτων.
Είναι συνήθεια να οργανώνομαι μια φορά την εβδομάδα για τα γεύματα των επόμενων ημερών
Είναι συνήθεια να ετοιμάζω αποβραδίς το φαγητό που θα πάρω στη δουλειά.
Είναι συνήθεια να έχω ένα σταθερό ωράριο γευμάτων και να μην τρώω άτσαλα μέσα στη μέρα.
Και από την άλλη…
Είναι δεξιότητα να ξεχωρίζω αν τρώω επειδή πεινάω ή έχω λιγούρα ή βαριέμαι ή ψάχνω μια συναισθηματική αποφόρτιση – και να το διαχειρίζομαι αναλόγως.
Είναι δεξιότητα να βάζω το μέτρο μπροστά σε κάθε φαγητό και γλυκό (όχι επειδή με καταπιέζω, αλλά επειδή όντως έχω καλυφθεί και δεν χρειάζομαι άλλο)
Είναι δεξιότητα να φτιάχνω σωστούς συνδυασμούς τροφίμων που με γεμίζουν ενέργεια, με χορταίνουν και με ικανοποιούν.
Και τελικά… αυτές οι συνήθειες και δεξιότητες μας δίνουν την ελευθερία να ακούσουμε και ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας – σωματικές ΚΑΙ ψυχικές.
Τότε ήταν που όλα τα κομμάτια του παζλ κούμπωσαν στη θέση τους: Διδάσκω από πάντα. Λατρεύω την επιστήμη μου. Τι μένει;
Να διδάξω την επιστήμη μου.
Στρώθηκα αμέσως στη δουλειά.
Έκατσα για εβδομάδες στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι της τραπεζαρίας και μελέτησα τη διαισθητική (intuitive) και την ενσυνείδητη (mindful) διατροφή, εμβάθυνα στη διαδικασία αλλαγής της διατροφικής συμπεριφοράς και όλα αυτά τα συνδύασα με την ακαδημαϊκή μου γνώση.
Κυριολεκτικά πορώθηκα. Ένιωθα να με γεμίζω ενέργεια. Λες και ταυτίστηκα με τον ανώτερο σκοπό μου.
Συνειδητοποίησα ότι αυτό είμαι εδώ για να κάνω.
Σου έχει συμβεί ποτέ; Να λες «Ναι, εδώ είμαι. Κάνω κάτι το οποίο με ολοκληρώνει».
Πραγματικά σου το εύχομαι, διότι είναι το πιο ωραίο συναίσθημα αυτή η αίσθηση ολοκλήρωσης.
Μετά, λοιπόν, από εβδομάδες σκληρής δουλειάς, δημιούργησα ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο διατροφικής εκπαίδευσης με αρχή – μέση – τέλος, με σκοπό να εκπαιδεύω υπέροχους ανθρώπους στο ΠΟΤΕ, ΤΙ και ΠΟΣΟ να τρώνε, ώστε να παίρνουν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ και με πλήρη αυτοπεποίθηση και ανεξαρτησία αυτές τις αποφάσεις – όχι να έχουν για μια ζωή έναν διαιτολόγο πάνω από το κεφάλι τους.
Έφερα αυτό το πλαίσιο μέσα στις συνεδρίες μου. Και λειτουργούσε. Οι άνθρωποι με τους οποίους δούλευα έβλεπαν αποτελέσματα στον τρόπο που τρώνε και με πόση ηρεμία και σιγουριά παίρνουν αποφάσεις για το φαγητό.
Τότε σκέφτηκα: αυτό το πλαίσιο το διδάσκω ξανά και ξανά σε όλους όσους συνεργάζομαι. Γιατί να μην το μετατρέψω σε ένα πρόγραμμα, όπου θα μπορεί να συμμετέχει όποιος νιώθει ότι χρειάζεται διατροφική εκπαίδευση;
Και κάπως έτσι, έφτιαξα το A Nutritious Balance: ένα πρόγραμμα διατροφικής εκπαίδευσης 6 εβδομάδων, όπου οι συμμετέχοντες αποκτούν πλήρη αυτοπεποίθηση και ελευθερία στο ΠΟΤΕ, ΤΙ και ΠΟΣΟ να τρώνε.
Αυτό έγινε το 2022.
Από τότε, το A Nutritious Balance ανοίγει 2-3 φορές τον χρόνο και καλωσορίζει μαθητές που θέλουν να σταματήσουν να είναι στρατιώτες μπροστά σε ένα πλάνο διατροφής και να πάρουν οι ίδιοι τον έλεγχο του φαγητού. Από τη νοοτροπία, μέχρι τον αυτοέλεγχο μπροστά σε κάθε φαγητό και γλυκό, μέχρι τους σωστούς συνδυασμούς τροφίμων και την εβδομαδιαία οργάνωση.
Σήμερα, το πρόγραμμα έχει ανανεωθεί 3 φορές: κάθε φορά αναβαθμίζω το περιεχόμενο, ώστε οι μαθητές να φτάνουν στο τέλος με περισσότερη ευκολία και ταχύτητα.
Οι μαθητές που το ολοκληρώνουν τονίζουν ότι αισθάνονται περισσότερη ηρεμία, σιγουριά και ότι κυρίως… πλέον απολαμβάνουν τη διατροφή τους, αντί να σιχτιρίζουν.
Όπως είπε μια απόφοιτος: «Πλέον μπορώ να αυτορρυθμίζομαι.»
Μα τι υπέροχη λέξη! Αυτορρυθμίζομαι.
Αυτό δεν μπορεί να το κάνει η τυφλή υπακοή σε ένα πλάνο διατροφής.
Αυτό το κάνει η διατροφική εκπαίδευση: να έχω γνώση και δεξιότητες ώστε τελικά να τρώω για περισσότερη ενέργεια, θρέψη και απόλαυση και να αυτορρυθμίζομαι ό,τι κι αν προκύψει, ώστε να είμαι υγιής σωματικά και ψυχικά.
Κάτι που δεν μοιράζομαι συχνά είναι πως κάθε φορά που ακούω κάποιον μαθητή και να λέει πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται και διαχειρίζεται τη διατροφή του, αγαλλιάζω.
Χαίρεται το μικρό παιδί μέσα μου, που διάβαζε παραμύθια στα λούτρινα και έγραφε με τον μπλε μαρκαδόρο στον λευκοπίνακα.
Η δουλειά μου είναι επέκταση του εαυτού μου και ειλικρινά δεν μπορώ να εκφράσω πόσο μα πόσο ευγνώμων είμαι για αυτό. (Συγκινήθηκα.. Ουφ!)
Αν εσύ που με ακούς είσαι ένας από τους ανθρώπους που έχουμε δουλέψει μαζί, θέλω να ξέρεις πως είναι μεγάλη μου τιμή και προνόμιο να σε υποστηρίζω. Δεν θα μπορούσα να έχω εκπληρώσει το όνειρο εκείνου του μικρού κοριτσιού χωρίς εσένα. Σε ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκες.
Αν δεν είχαμε την ευκαιρία να δουλέψουμε παρέα, θα ήταν μεγάλη μου χαρά να σε δω στον επόμενο κύκλο του A Nutritious Balance, που ανοίγει σε μερικές εβδομάδες.
Στην περιγραφή του επεισοδίου θα βρεις έναν σύνδεσμο για να γραφτείς στη VIP λίστα αναμονής: δεν θα έχεις κάποια χρέωση, αλλά θα ειδοποιηθείς μέσω email όταν ανοίξουν οι εγγραφές για να μην το χάσεις και, μεταξύ μας, όσοι είναι στη VIP λίστα αναμονής παίρνουν και έκπτωση Early Bird που δεν μοιράζομαι πουθενά αλλού.
Ουφ! Αυτή ήταν λοιπόν η ιστορία μου: πώς ένα παιδί που πάντα δίδασκε, ήρθε σε επαφή με την επιστήμη της Διατροφής και τελικά συνδύασε ό,τι αγαπάει να κάνει, με σκοπό να το μοιραστεί με καταπληκτικούς ανθρώπους – σαν εσένα που ακούς τη φωνή του αυτή τη στιγμή.
Σε ευχαριστώ πολύ που άκουσες αυτό το επεισόδιο του The Nutritious Podcast – σημαίνει πολλά για εμένα.
Αν σου άρεσε, μην ξεχάσεις να ακολουθήσεις το podcast και να αφήσεις μια αξιολόγηση 5 αστέρων, καθώς αυτό με βοηθά να φτάσω στα αυτιά περισσότερων ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια στη διατροφή τους.
Και φυσικά, αν ξέρεις κάποιον που θα του άρεσε αυτό το podcast, μη διστάσεις να του το προωθήσεις.
Θα τα ξαναπούμε σύντομα!









